Powrót
do Reguły Powrót
do Reguły
Vos quoque, caeteri fratres, Priorem vestrum honorate humiliter,(84) Christum potius cogitantes quam ipsum, qui posuit illum super capita vestra,(85) et Ecclesiarum praepositis ait: Qui vos audit, me audit, qui vos spernit, me spernit;(86) ut non veniatis in iudicium de contemptu, sed de obedientia mereamini aeternae vitae mercedem.(87)
XVIII
Wy zaś, bracia, powinniście okazywać szacunek Przeorowi,(84) widząc w nim Chrystusa, który go na tym stanowisku ustanowił.(85) On to mówi do przełożonych Kościoła: Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi.(86) Obyście nie byli pozwani na sąd za pogardę, lecz raczej żebyście posłuszeństwem zasłużyli na nagrodę życia wiecznego.(87)
84/ Łacińskie słowo humilis jest często tłumaczone jako pokorny i wyraża postawę podporządkowania się w wykonywaniu poleceń. Chociaż takie rozumienie jest powszechne w literaturze moralnej i ascetycznej, to jednak na pierwszym miejscu humilis oznacza relację, w której jedna osoba nie wynosi się w swojej dumie nad inną. Wyraża postawę, w której zakonnik widzi siebie w pełnej prawdzie, to znaczy z jednej strony nie przecenia siebie i nie wynosi się nad innych, a z drugiej strony nie neguje darów, które otrzymał od Boga, by służyć wspólnocie. Takie rozumienie słowa humilis wydaje się bardziej odpowiadać duchowi formuły życia Alberta.
85/ Przeor jest symbolem służby wspólnocie, która podąża śladami Jezusa. Jest jednocześnie symbolem samego Mistrza. Tak jak On stanowi źródło inspiracji i mocy w sensie duchowym, tak też i przeor ma być widzialnym źródłem inspiracji i zachęty dla braci.
86/ Aluzja do Łk 10,16. Rozdział 10 Ewangelii Łukasza opisuje rozesłanie siedemdziesięciu dwóch. Jezus rozsyłając swych uczniów do różnych miast i wsi daje różne wskazania, stwierdzając między innymi, że kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi. Jednak natychmiast dodaje, że w rzeczywistości ten, kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał. W kontekście Reguły powyższy fragment oznacza, że ten, kto odrzuca przeora, odrzuca więcej niż jego osobę; odrzuca tę rzeczywistość, której przeor jest znakiem - życie we wspólnocie podążającej śladami Jezusa. Innymi słowy, odrzuca samego Chrystusa, który stanowi źródło natchnienia i inspiracji do powyższego stylu życia.
87/ Wspomnieliśmy już, że celem wspólnoty karmelitańskiej jest wierność podążaniu śladami Jezusa (przyp. 7, 20, 22, 23, 83-86) i że przeor jest pierwszym sługą i znakiem tego przedsięwzięcia. Powyższy cel, który w Prologu otrzymał krótkie sformułowanie, tutaj, w końcowej części Reguły, jest połączony z ostrzeżeniem i sankcją karną. Każdy, kto lekceważy i łamie wierność wspólnemu celowi, naraża się na sąd. Ten zaś, kto jest mu wierny, otrzyma życie wieczne.
początek