Św. Albert Jerozolimski - prawodawca Zakonu

Święto

17 września 2020

Łaciński patriarcha Jerozolimy Albert hrabia Avogadro należy do grona tych wielkich mężów Kościoła, którzy skryli skromnie swe imiona za wielkimi dziełami, jakich byli inspiratorami. Każdy przecież słyszał o zakonie karmelitów, lecz mało kto wie, że to właśnie święty Albert jerozolimski jest autorem reguły Ordo fratrum Beatae Virginis Mariae de monte Carmel – zgromadzenia, które kwitnie przez stulecia i chlubi się wieloma świętymi obojga płci.

Ścieżka powołania duchowego tego świętego przywiodła go najpierw do zgromadzenia Kanoników Regularnych od Świętego Krzyża, gdzie piastował godność przełożonego. Potem zaś z powodu wyraźnych predyspozycji do zarządzania i pełnienia funkcji publicznych został konsekrowany na biskupa i otrzymał w roku 1084 stolicę w Bobbio, rok później natomiast w Vercelii – dlatego bywa nazywany Albertem z Vercelli.

Biskup zasłynął jako skuteczny pacyfikator sporów politycznych, rozbijających jedność Kościoła i sił chrześcijańskiej Europy. Podejmował się mediacji między Stolicą Świętą a władcami świeckimi – cesarzem Fryderykiem Barbarossą i królem Henrykiem IV; swymi zabiegami dyplomatycznymi godził zwaśnione miasta – Mediolan i Pawię oraz Parmę i Piacenzę; działał na rzecz pojednania i zjednoczenia katolickich władców w Ziemi Świętej i na terenach spornych z islamem. W dowód uznania owych wysiłków pokojowych otrzymał honorowy tytuł księcia Imperium Rzymskiego.

Równocześnie porządkował sprawy swej diecezji, między innymi zwołując synod w roku 1191, a także nie przestawał inwestować w życie klasztorne, od którego sam przecież rozpoczął swą drogę. Napisał konstytucje zakonne dla kanoników regularnych w Biella, później natomiast wspomnianą regułę karmelitańską. Powstała ona na potrzeby grupki pustelników mieszkających na wzgórzach Karmel – która dała podwaliny wielkiej rodzinie zakonnej.

W roku 1204 opustoszała stolica patriarchy łacińskiego w Jeruzalem i biskup Albert został na nią obrany. Nominację tę zatwierdził papież Innocenty III w roku 1205, a w liście do biskupów Ziemi Świętej polecał on podziwu godne cnoty Świętego, któremu nadał równocześnie misję legata apostolskiego. Stolica patriarchatu mieściła się Akce, skąd zarządzał on metropolią i prowadził działania dyplomatyczne. Z jednej strony konsolidował siły obozu Chrystusowego przeciwko ekspansji islamu, z drugiej zaś w miarę możliwości wykupywał jeńców z rąk bisurmańskich i krzepił na duchu zagrożoną nieustannie ludność.

Patriarcha Albert zginął śmiercią męczeńską, ale – wbrew logicznej kolei rzeczy – nie dosięgła go złość muzułmańska, lecz zawiść pewnego występnego chrześcijanina – przełożonego zakonu szpitalników – którego piętnował za niemoralne prowadzenie. Szalony mnich zasztyletował hierarchę podczas procesji z okazji święta Podwyższenia Krzyża Świętego 14 marca 1214 roku. Kult świętego Alberta zatwierdził papież Aleksander VII, choć nastąpiło to dopiero w XVII wieku.

Liturgia Godzin: https://brewiarz.pl/ix_20/1709w9/index.php3?l=i

Za stroną: https://gloria.tv/post/w3GpRQcur3dW2bYtn4KNsky2K

Duchowość karmelitańska

Ładowanie…

Polecamy

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
103 0.066409111022949